Toen ik die donderdag de kamer van John in kwam lopen zag ik het al gelijk, deze meneer houdt van honden. Ik zag veel verschillende foto’s van hondjes staan. John zijn ogen begonnen te glimmen toen hij mijn hondje Indy zag. Ik had Indy meegenomen want ik wilde weten hoe John op een hondje zou reageren. Het was mijn eerste ontmoeting met hem. John is half 50 en woont in een verzorgingstehuis. Hij is daar terecht gekomen na een hersenbloeding. Hij kan niet meer zo goed praten en ook het lopen gaat minder goed. Één van de begeleiders in het verzorgingstehuis had contact met mij opgenomen en vroeg of ik wilde helpen een hondje te zoeken voor John. John wilde graag een hondje en het personeel van het verzorgingstehuis dacht dat het goed voor hem zou zijn.

Voordat ik iemand help met het zoeken naar een hondje wil ik wel zeker weten dat die persoon het aan kan en of de omstandigheden goed zijn. Vandaar mijn bezoek aan John met Indy om een beeld te krijgen. Niet alleen een beeld van John maar ook van de instelling, andere bewoners waar mogelijk, begeleiders en hoe het er allemaal uit ziet. Als iemand geschikt is voor een hondje wil dat nog niet zeggen dat de omgeving geschikt is voor een hondje. Ik wilde het zien, voelen en meemaken.

Na mijn gesprek met John en een begeleidster was ik ervan overtuigd dat het moest kunnen. John kon, met behulp van begeleiding en andere bewoners, voor een wat ouder hondje zorgen. Dat het geen jong hondje moest zijn was een feit. Toen ik tegen John zei dat ik positief was en ik een hondje voor hem wilde gaan zoeken zei hij: mooi man!! John is een man van weinig woorden maar zijn ogen spraken boekdelen. John gaf mij zijn vertrouwen en hij liet de keus aan mij over betreft welk hondje het zou worden. Ik zei tegen John en de begeleidster; het kan wel even duren voor ik een geschikt hondje heb gevonden. Reken niet op heel snel maar binnen 3 maanden denk ik wel dat het moet lukken. Ik moest realistisch blijven en schatte het ruim in.

De volgende dag zette ik wat lijntjes uit op mijn sociale media kanalen. Ik kreeg al snel de ene na de andere link van hondjes die een nieuwe baas zochten toegestuurd. Ik zocht een Maltezer of Maltezer kruising (iets wat in die buurt kwam) tussen de 8 en 10 jaar. Er kwamen veel tips binnen en er zat ook een tip bij over een Shih Tzu teefje van 10 jaar. Ik kreeg van de tipgeefster een telefoonnummer en na een prettig gesprek met de baasjes werd er afgesproken dat ik die zondag zou komen kennis maken met Levi de Shih Tzu dame.

Binnen drie dagen na mijn bezoek aan John ging ik kennis maken met een eventueel geschikte “kandidaat”. Levi haar baasjes zochten een nieuwe plek voor haar want hun gezin was veel te druk voor de oudere dame. Toen ik met mijn vriend het huis instapte die zondag begreep ik gelijk wat er werd bedoeld met “te druk in huis”. Na een half uur binnen te zijn geweest kwam ik compleet overprikkeld weer buiten. Ik zei tegen mijn vriend; of ze nu naar John gaat of niet maar ik ga haar daar weghalen. Een druk gezin met kleine kinderen en nog een jonge stafford die er rond liep maakte dat Levi geen rust had. Toen ze bij mij en mijn vriend was komen zitten zat ze vooral te trillen van de stress. Wat had ik met haar te doen. Ik was blij dat ik er was want ik kon haar een rustig nieuw leven geven via John en het verzorgingstehuis. Mocht dat niet lukken dan stond de tipgeefster klaar om haar op te vangen. Hoe dan ook zou dit hondje in een betere omgeving komen!

Onderweg naar huis in de auto belde ik met de begeleidster van John en vertelde over Levi. Ik stuurde haar foto’s en een filmpje en ze was direct enthousiast. Toen appte ik een foto van Levi naar John en vroeg hem wat hij ervan vond en of hij voor haar wilde gaan zorgen. Hij moest huilen appte hij mij. “Toch wel van blijdschap hoop ik John” typte ik terug. Gelukkig waren het tranen van blijdschap want dat er al zo snel een hondje zou komen had hij niet verwacht en hij was zo blij.

Op de ochtend dat Levi door haar (oude) baasjes naar John gebracht werd was de hele verdieping van John in rep en roer. Iedereen wilde Levi graag zien. Op John zijn deur hing een welkomst papier voor Levi, zo lief. John was dood nerveus en ik deed er niet veel voor onder. Zou hij haar in het echt ook zo lief en leuk vinden? Hoe zou Levi reageren op John? Ik vond het  rete spannend en het voelde als een extreem zwaar examen. Het examen ben ik met vlag en wimpel door gekomen want wat is het een super match geweest.

Ondertussen woont Levi al weken bij John en het gaat super goed. John geniet enorm van Levi en Levi geniet enorm van de rust. Ik ben beiden, na een week of 2, op gaan zoeken om te kijken hoe het met ze ging. Het was zo geweldig om te zien hoe blij Levi met haar baasje is. Ze heeft haar wandelingetjes met John of een andere bewoner en ligt heerlijk bij John op de bank. Ze geniet volop en John ook. Levi was helemaal relaxt toen ik op bezoek kwam. Ze was niet meer het trillende hondje wat vol stress zat. Prachtig om te zien. Het was een super ervaring om dit te kunnen doen en heel gaaf dat de match gelijk zo goed was. Ik hoop dat John en Levi nog lang samen kunnen genieten.