Toen ik die ochtend met de honden in het zonnetje in de polder aan het wandelen was probeerde ik vooral te genieten van het moment. Het wandelen met mijn honden. Mijn honden die zo belangrijk voor mij zijn. Mijn honden die ervoor zorgen dat ik naar buiten ga, dat ik iedere dag voel dat ik een hart heb wat kan “houden van”. Mijn honden die ervoor zorgen dat ik ritme en zoveel mogelijk regelmaat heb. Ik probeerde tijdens het wandelen mijn zorgen niet te voelen. Ik probeerde tijdens het wandelen niet te denken aan de nare dingen in mijn leven. Ik probeerde niet te denken aan de vermoeidheid die ik al jaren in mijn lijf heb zitten. Ik probeerde niet te denken aan de eenzaamheid die ik regelmatig voel. Ooit zei iemand tegen mij: honden leven in het nu, als jij dat nou ook eens doet! Dat probeer ik dus.

Genietend van mijn honden en de zon die heerlijk scheen liep ik in de polder. Er waren zes hazen aan het spelen, rennend in een weiland. Medina, mijn oudste teef van toen 13 jaar, zag de hazen niet. Ze ziet slechter door haar leeftijd en daar was ik op dat moment blij mee. Jaren geleden zou ze die hazen allang hebben gezien en was ze het weiland in gerend. Nu bleef ze lekker snuffelen en kon ik genieten van de hazen die allerlei sprongen maakten en achter elkaar aan zaten. Ik genoot van mijn honden en de zon tot het moment dat mijn mobiele telefoon ging en mijn collega belde. Als beheerder van een asiel werd ik vaak door mijn collega gebeld als er iets was.

Er waren problemen met een hond die naar de dierenarts gebracht was om zijn gebitje schoon te laten maken. De hond had ernstige agressie laten zien. Het was zo erg dat de hond met een blaaspijp onder narcose gebracht moest worden in de auto bij de dierenarts omdat hij onbenaderbaar was. De hond was sinds een week in het asiel. Hij was voor afstand gebracht omdat één van de bazen bang voor hem was. “De hond was onbetrouwbaar en had een sterke wil” vertelde de baas die hem naar ons kwam brengen. Er waren al heel wat incidenten geweest.

De dag ervoor was ik nog bij deze hond het speelveld op gegaan. Ik kreeg geen contact met hem. Hij bleef me strak in de gaten houden en reageerde niet op een snoepje of balletje. Ik liep wat heen en weer over het veld kletsend tegen hem. Hij bleef steeds achter mij en hield me strak in de gaten. Ik bedacht me, terwijl ik daar liep; ik ben blij dat ik mijn laarzen aan heb want als hij mijn benen wil pakken ben ik wat beschermd. Ik stapte weer van het speelveld af en hield hem goed in de gaten. Het voelde niet goed op het speelveld en het feit dat ik absoluut geen contact met hem kreeg gaf mij geen goed gevoel. Die week die hij al in het asiel verbleef had hij niets van agressie laten zien. Toen wist ik nog niet wat er de volgende dag zou gebeuren.

Mijn collega vertelde mij aan de telefoon wat er gebeurd was. De hond had in de auto gezeten onderweg naar de dierenarts en bij aankomst buiten op het parkeerterrein ging het fout toen mijn collega uit de auto stapte. Toen ze uit wilde stappen kwam de hond heftig grommend naar voren en liet zijn tanden zien.  Duidelijk overstuur had ik mijn collega aan de telefoon. Ze was toch heel snel uitgestapt want ze durfde niet te blijven zitten. De hond was niet benaderbaar meer. Zo snel als iemand de autodeur open deed wilde hij aanvallen. Uiteindelijk is hij met een blaaspijp onder narcose gebracht. Deze hond was een gevaar en dit was geen normaal gedrag. De vraag aan mij was: wat moesten ze doen?  Ik sprak met de dierenartsassistente en de dierenarts die naast mijn collega stonden en de hond voor hun ogen hadden gezien. Het was voor iedereen duidelijk dat deze hond de maatschappij niet meer in kon.

Ik liep in de polder en zag, terwijl ik wist wat voor keus ik moest gaan maken, mijn honden heerlijk struinen door het gras ruikend aan alle grassprietjes. De hazen waren aan het spelen. Ik voelde de zon op mijn gezicht terwijl ik opdracht gaf voor euthanasie van deze hond. Toen de verbinding was verbroken met de dierenarts ben ik in huilen uitgebarsten.

De zon op mijn gezicht, de honden om mij heen. Ook al liepen de tranen over mijn wangen mijn honden hadden geen idee en genoten van de zon, het lopen en het snuffelen. Het leven ging gewoon door……