We zitten door de Corona in een gekke, vreemde tijd met z’n allen. Draag je wel of geen mondkapje? Moet je je wel of niet laten vaccineren als er een vaccin komt? Ga je wel of geen kerst vieren, nu dat niet gezellig met de hele familie of vrienden kan? Bedrijven die al maanden dicht zijn, mensen die het financieel steeds moeilijker krijgen. De chaos is overal terug te vinden. In de honden herplaatsings wereld waar ik mij in begeef, is het ook complete chaos en gekte. Er zijn
zo vreselijk veel mensen op zoek naar een hond. En er staan zo vreselijk veel honden ter adoptie op internet. Je ziet door de honden gewoon het bos niet meer. Een zorgelijke situatie. Mensen hebben tegenwoordig geen geduld meer. Ze willen NU een hond en NU zal er dan ook een hond komen. De honden worden als zoete broodjes besteld via stichtingen, die ze dan uit een asiel in het buitenland over laten komen. Men heeft nul geduld met de nieuwe hond in huis. Men wil een hond die zindelijk is, aan de riem kan lopen, niet tegen bezoek opspringt, mee kan in de auto, alleen kan zijn, met de kat, andere honden en met kleine kinderen om kan gaan, goed aan de riem kan lopen en ook goed los te laten is. De eisen die men stelt zijn bizar en het geduld dat men heeft is nul. Ik word er soms moedeloos van.

Het is al jaren gaande, dat mensen geen geduld meer hebben en onredelijke eisen stellen aan een herplaatshond. Het wordt alleen steeds gekker. Ik denk dan terug aan bepaalde situaties in het asiel waar ik vroeger werkte. Er was eens een hele lieve labrador teef binnengekomen als zwerver. Na twee weken gingen we een nieuwe eigenaar voor haar zoeken, want ze werd niet opgehaald door haar oorspronkelijke eigenaar. Ongelooflijk maar waar. Wat was ze een leuke hond! De mensen stonden in de rij voor haar. Ik koos een stel uit, met een andere labrador, een vrijstaand huis en heerlijk de ruimte. De mensen en hun hond kwamen naar het asiel en er werd kennisgemaakt. Ruim anderhalf uur heb ik op het speelveld met de nieuwe eigenaren en de twee gematchte honden gelopen om te kijken of het klikte. Het was helemaal geweldig en de teef vertrok eind van de middag met haar nieuwe baasjes naar haar nieuwe huis. Ik was blij, want wat een fijne plaatsing was dit weer. De volgende ochtend om negen uur ging de telefoon. Het waren de mensen die de leuke labrador teef de dag ervoor mee hadden genomen. Ze wilde de teef terugbrengen. De reden was, dat ze niet wisten of de teef wel op hun terrein zou blijven, als er in de lente schapen op het weiland kwamen naast hun huis. Ik was met stomheid geslagen. Op zo’n moment ben ik boos, teleurgesteld en vraag ik me af hoe iemand het in zijn hoofd haalt om met zoiets aan te komen nog geen 24 uur na plaatsing. Ook vraag je jezelf dan af; Wat heb ik gemist tijdens onze ontmoeting, dat ik dit niet aan heb zien komen. Netjes blijven aan de telefoon valt dan niet mee kan ik zeggen. Je kunt er een lang verhaal van maken, maar dat deed ik niet. Ik heb gezegd dat ze haar natuurlijk gelijk terug mochten brengen. Voordat ze de teef terug hadden gebracht, stonden er al andere, hele lieve mensen, te wachten op deze geweldige teef. Ze werd opnieuw geadopteerd en heeft daar nog steeds een goed huis.

Het is tegenwoordig schering en inslag dat mensen binnen een paar dagen hun net geadopteerde hond terugbrengen of weer weg willen doen. Sommige durven zelfs te zeggen dat ze echt alles hebben gedaan om het te laten slagen. Het enige wat zo’n hond nodig heeft, is tijd en steun in de nieuwe situatie. Stel je krijgt een nieuwe baan. Weet je dan gelijk hoe het allemaal werkt bij je nieuwe baas? Weet je dan waar alles ligt of staat en wat de regels zijn? Weet je dan meteen hoe je nieuwe collega’s zijn? Nee dat weet je allemaal niet. Dat kost tijd! Is het dan niet fijn als er een nieuwe collega is, die je helpt met dat wat je lastig vindt? Dat er een nieuwe collega is, die je steunt als je twijfelt of je het wel goed doet? Of heb je misschien liever een collega die je steeds op je nek zit en die je bij alles dat je doet zegt, nee, dat doe je niet goed. Dat hoort zo niet. Dat moet anders! Kijk naar de nieuwe hond en wat hij nodig heeft! Want tijd is daarbij zo belangrijk. De nieuwe baasjes moeten aan hun nieuwe huisgenoot wennen en ook de hond moet aan zijn nieuwe plek en mensen om hem heen wennen. Als ik een hond in de opvang heb, komt het maar zelden voor, dat de opvanger zich gelijk thuis voelt. Dat duurt in het gunstigste geval wel twee tot vier weken. Er zijn ook honden die maanden nodig hebben voor ze helemaal zichzelf durven te zijn.

Een aantal weken geleden hielp ik het reutje Murphy herplaatsen. Er reageerde een leuk enthousiast koppel op de kleine Maltezer. Het koppel had zelf al een hondje uit het buitenland en had veel tijd besteed om het beestje aan alles te laten wennen. Het klonk allemaal super goed. Ze kwamen kennismaken met Murphy en ook dat ging prettig. Het oude baasje van Murphy en het koppel hadden er een goed gevoel bij. Dus werd Murphy een week later -op een zaterdag- opgehaald. Om een lang verhaal kort te maken; Op zondagmiddag kwam de app dat ze Murphy terug wilden brengen, want hij had een paar keer in huis geplast en een keer in huis gepoept. Er was ze verteld dat hij zindelijk is. Dat was Murphy ook bij zijn baasje. Ze vonden dat ze niet de juiste informatie hadden gekregen. Ze wilden geen onzindelijk hondje in huis. Dat ze hem al op de eerste dag in bad hadden gedaan en mee hadden genomen naar een bos, daar kon het niet aan liggen. Er was notabene duidelijk verteld, dat Murphy een onzeker hondje is en dat hij vreemde mensen en vreemde honden heel spannend vindt. Men zocht het niet bij zichzelf maar het lag aan het hondje en aan de slechte informatie die ze gekregen hadden. De kleine man moest gewoon wennen en dan kan het soms zijn, dat er door de spanning, of door de geurtjes in huis een plas binnen wordt gedaan. Dat gaat eigenlijk altijd over na een dag of twee als het niet eerder is. Daar wilde men niet op wachten. Murphy werd weer teruggebracht. Gelukkig is Murphy ondertussen helemaal blij en gelukkig bij zijn nieuwe baasjes. Nadat hij weer terug was van adoptie, is er een lief echtpaar kennis komen maken en Murphy is door hen geadopteerd. Hij heeft er nooit binnen geplast en doet het super goed. Het is DE MENS die het verschil maakt voor de hond! Neem je een herplaatshond in huis, geef de hond dan de tijd. Steun de hond wanneer hij het moeilijk heeft. Wees die nieuwe collega die jouw helpt op je nieuwe werkplek en die jou een veilig gevoel geeft.