EUTHANASEREN OF NIET, EEN AFGRIJSELIJK MOEILIJKE BESLISSING.

Van de week las ik, dat twee Staffords in de buurt van Amsterdam voor de vijfde keer honden en mensen hadden aangevallen. De dierenambulance had de honden opgehaald en onder politiebegeleiding naar de dierenartspraktijk gebracht voor euthanasie. De politie was ook bij de dierenarts aanwezig om ervoor
te zorgen, dat de honden ook echt gedood werden. De honden waren erg rustig in de ambulance en vertoonden daar geen agressie. De vrijwilligers van de dierenambulance zijn bij de honden gebleven toen ze hun laatste spuit kregen. Er komen altijd heel veel reacties op zulke berichten. De meeste zijn niet misselijk. Vanachter hun laptop weten mensen altijd precies wat ze van zoiets vinden. Maar in zo’n soort situatie waar ze over oordelen, hebben de meeste nooit gezeten.

Er zijn veel mensen die uit zichzelf naar een dierenarts gaan met hun hond voor euthanasie omdat de hond niet meer voldoet. De hond heeft een “probleem” volgens de eigenaar en daarom moet hij maar dood. Omdat men zichzelf de allerbeste baas vindt en niet denkt dat er andere mensen zijn die beter met de hond om kunnen gaan. Ook als een hond ouder is, denkt men vaak dat het beter is om hem te laten inslapen als men er zelf niet meer voor wil of kan zorgen. Terwijl een
oudere hond nog een prima kans heeft op een nieuwe eigenaar. Ik heb genoeg honden naar het asiel, waar ik werkzaam was, laten komen nadat een dierenarts mij belde of er een hond opgenomen kon worden die voor euthanasie aangeboden was. Honden die amper iets van een gedragsprobleem hadden, maar volgens de eigenaar te agressief waren. De dierenarts koos er dan voor, om niet mee te gaan in de wens van de eigenaar. Gelukkig!! De honden die later via het asiel een nieuwe eigenaar hebben gekregen, deden het fantastisch.

Maar wat nou als je een hond hebt die echt agressief is? Er zijn mensen die beweren dat je iedere hond kunt trainen. Dat iedere hond een kans verdient. Ik geloof daar niet in. Ik denk dat sommige honden iets missen in hun bovenkamer en het daardoor nooit meer goed komt. Daarnaast is het zo, dat er maar weinig mensen zijn, die echt goed om kunnen gaan met een hond die serieuze agressie problemen heeft. Er zijn ook bijna geen mensen die zo’n hond bewust in huis nemen als ze er wel goed voor zouden kunnen zorgen.

Jammer genoeg zijn er wel veel te veel mensen die een niet sociale hond hebben, maar zelf denken dat ze geweldige hondenopvoeders zijn. Die geen enkel probleem zien in hun niet sociale hond. In iedere buurt, in ieder dorp of iedere wijk is wel zo’n eigenaar met een hond waar iedereen ver voor omloopt. Waar al menig hondeneigenaar aan gevraagd heeft om de hond aan te lijnen. Waar soms zelfs al meldingen van zijn gedaan bij de politie. Maar de eigenaar van de niet sociale hond heeft schijt aan alles en iedereen en het ligt niet aan hem of aan de hond. Vaak gaat het op den duur toch helemaal fout en dan krijg je de situatie zoals met de twee Staffords.

Als er een eigenaar komt met zijn hond voor euthanasie zonder dat de hond ziek is, zal de dierenarts de hond normaliter niet in laten slapen. Maar als de hond een andere hond heeft gedood wat dan? Als dat niet de eerste keer was, maar de vijfde keer? Vind jij dan dat die hond geëuthanaseerd moet worden? Stel dat het jouw hond was die voor je ogen verscheurd is door zo’n hond? Wat als jij de persoon bent die aangevallen is door een agressieve hond? Ik vind dat die hond dan geëuthanaseerd moet worden. Als een hond voor ‘the kill’ gaat, of een mens zwaar aanvalt, dan is er iets echt niet okay. In de eed van de dierenartsen staat “Ik zweer/beloof dat ik de diergeneeskunde, zo goed als ik kan, zal uitoefenen ten dienste van het dier, mijn medemens en samenleving” Die samenleving is belangrijk en soms moet je als dierenarts, maar ook als asielbeheerder, de keus maken om een hond te euthanaseren als bescherming voor de samenleving.

Toen ik nog asielbeheerder was, kwam er een Foxterrier voor afstand. Het dier was 1 jaar oud. Hij was door volwassen kinderen cadeau gegeven aan hun oudere moeder. De moeder had geen idee hoe ze met de hond om moest gaan en het arme dier lag vaak met een ketting aan de verwarming vast, want ze was bang
voor de hem. De Foxterrier kwam binnen en ik had al snel door dat hij niet okay was, maar ik kon er de vinger niet op leggen. Ik dacht al snel aan euthanasie maar ja, hij had niets gedaan. Ik liet hem een week naar een hondengedragsdeskundige gaan. Na een week kwam hij terug. De hondengedragsdeskundige vertelde dat de hond niet spoorde. Compleet onvoorspelbaar in zijn gedrag maar hij had bij haar niet gebeten en ook op het asiel was er nog niets gebeurd. Een aantal vrijwilligers kon het zelfs heel goed met de hond vinden. Ondanks mijn zorgen besloot ik om nog niets te doen en het een week of wat aan te kijken. Toen ik op een bepaald moment buiten heel veel reuring hoorde en er gegild werd, wist ik dat het mis was. Ik rende als een bezetene naar buiten op de herrie af. Daar zag ik een vrijwilligster op de grond liggen en de Foxterrier die haar maar aan bleef vallen. Ik rende door het hek en riep heel hard de naam van de hond terwijl ik er naartoe rende. De hond draaide zich om en stond even stil. Ook ik stopte met rennen en bleef staan. Ik zag hem denken; wat ga ik doen? Ik had me voorgenomen dat ik hem een doodschop zou geven als hij naar mij zou komen om aan te vallen. Hij kwam kwispelend naar me toe gelopen….Ik kon hem gewoon zonder enig probleem aanlijnen. Ik zetten hem in zijn kennel en rende naar de vrijwilligster toe. Ze was acht keer gebeten. Ze had bijtwonden van haar onderbenen tot haar buik. Toen ze op de grond was gevallen, beschermde ze zich met haar armen en ook daar zaten wonden. Ik heb de vrijwilligster in de auto gezet en ben als een gek naar de huisarts gereden. Je kunt je voorstellen wat er met de hond is gebeurd die dag. Hij is geëuthanaseerd. Ik heb me lange tijd schuldig gevoeld dat ik mijn gevoel niet heb gevolgd. Dan had ik kunnen voorkomen dat de vrijwilligster aangevallen werd. Maar hoe verantwoord je het naar jezelf en naar anderen als je opdracht geeft voor euthanasie van een hond die niet gebeten heeft? Ik weet zeker dat de laptop schreeuwers er van alles van zouden vinden. De beste stuurlui staan immers aan wal en de beste hondenkenners hebben alleen een computer aan de lijn.