Toen was daar ineens Joey. Joey stond met een foto en een tekst op Facebook. Er werd met spoed een nieuwe eigenaar voor hem gezocht. Ik zag een bruine dikke Labrador. Toen nog geen idee hoe hij er aan toe was. Ik werd getagd door wat mensen, zodat ik bij de Facebook post terechtkwam waar er naar een nieuwe eigenaar werd gezocht. Zoals zo vaak bij een tag wanneer er een hond weg moet stuurde ik de mevrouw die de post had gemaakt een privé bericht dat Joey naar mij mocht komen. Meestal als ik dat soort berichten stuur -vaak op oudere honden- krijg ik geen reactie en regelmatig wordt het bericht niet eens gelezen. Ik had daarom deze keer ook niet verwacht dat er een reactie zou komen. Ik ging verder met wat ik dan ook aan het doen was die dag en vergat Joey even, want het zou toch niets worden. Toen ik een paar uur later weer keek, bleek ik zowaar toch een antwoord te hebben gekregen op mijn privé bericht; Een mail met een telefoonnummer. Mijn hart maakte een sprong, want als de oude Labrador naar mij kwam, kon hij tenminste niet in verkeerde handen vallen. Ik belde de mevrouw op en voor ik met mijn ogen kon knipperen, lag Joey al bij mij binnen. Mevrouw was zo blij dat ik Joey over wilde nemen, dat ze binnen no time naar Herwijnen was gekomen vanuit de omgeving van Amsterdam. Iemand had haar gezegd, dat als Wilma de hond in huis wilde nemen, het altijd goed zou komen. Daar was Joey dan ineens bij mij in huis. Ook zijn baasje was erbij. Het baasje had Joey een jaar of vier geleden via Marktplaats gekocht. Een gezin wilde hem niet meer. De eerste twee jaar kon Joey mee de trappen op lopen naar de flat op twee hoog, maar de laatste ruim 2 jaar ging dat niet meer. Joey was zelf naar de garagebox gelopen, zei het baasje en sindsdien verbleef Joey daar.

Joey was bij mij in huis binnengekomen en gaan liggen. Hij had een blik in zijn ogen die ik niet anders kan omschrijven, dan dat hij de moed helemaal op had gegeven. Zijn blik was leeg, zijn blik was dood. Hij was veel te dik en had overal kale plekken. Bovendien zaten er verschillende bulten en wratten op zijn lijf. Dat was wat ik zo even snel kon zien toen hij daar op de vloer lag. Het baasje zei tegen mij; Als je een nieuw baasje voor hem zoekt, mag de nieuwe baas niet roken, want dat is niet goed voor Joey. Ondanks dat hij de hond ruim 2 jaar in de garagebox had laten zitten, geen medische zorg had gegeven terwijl dat wel nodig was en hem dus de meeste tijd van het normale leven had afgesloten, wilde hij een goede baas voor zijn hond. Het baasje had de politie op bezoek gehad die hem hadden gedwongen om een oplossing te zoeken voor de hond. De politie was getipt. Waarschijnlijk door een andere flatbewoner.

Daar zat de baas van Joey, bij mij op de bank. Een aardige man die op zijn manier het beste voor had met zijn hond. Hij had geen idee hoe enorm hij Joey verwaarloosd had. Het bizarre is, dat ik het hem niet eens kwalijk kon nemen, want ik zag en hoorde dat hij echt geen enkel idee had hoe hij een hond moest verzorgen. Wat ik wel zeer kwalijk vind, is dat het zo lang heeft moeten duren, voordat er iemand een melding deed. Dat de familie van de eigenaar niet in heeft gegrepen. Joey lag op de grond en bewoog amper toen zijn baasje op stond en samen met de mevrouw wegging. Hij lag op de grond en dat was het. Ik dacht dat hij helemaal doof was, want hij reageerde nergens op. Ik had een heerlijk dik kleed voor hem op de grond gelegd en daar ging hij wat later op liggen. Als ik hem mee naar buiten wilde nemen om uit te gaan, moest ik hem zijn riem om doen en van zijn plaats trekken. Er was mij door zijn baasje verteld,  dat hij hem dagelijks uit liet. Joey kon nog geen 30 meter lopen zonder helemaal kapot te zijn. Ik had met Joey te doen. De zin om te leven was compleet uit hem verdwenen. Buiten leek hij wat opgewekter, maar hij wilde altijd direct weer terug naar huis nadat hij geplast en gepoept had en stortte zich dan weer op zijn kleed om te liggen slapen.

Eind van de middag ging ik meteen met hem langs de dierenarts. Het was nog een hele klus om Joey onderzocht te krijgen, want hij wilde niets en hapte om zich heen. Hij moest een snuitje om en we hebben met drie mensen op hem gehangen om hem rustig te houden. Er is bloed geprikt, controle schildklier en zijn oren moesten behandeld worden want hij bleek een dubbele oorontsteking te hebben. Joey was zo overstuur, dat de rest wat nagekeken en behandeld moet worden uitgesteld werd. Hij moest eerst de kans krijgen om bij mij te wennen en te relaxen. Bovendien moet hij eerst afvallen, want hij is tien kilo te zwaar. Met zo’n gewicht is het gevaarlijk om hem onder narcose te brengen. Zijn hart en longen klonken goed en dat is heel fijn!

Een paar dagen nadat hij hier was komen wonen, was er bij mij thuis een bestuursvergadering van Stichting Sterk voor Dieren en kwamen de andere twee bestuursleden binnen. Joey zag het gebeuren en ineens leek er een knop om te gaan. Hij zag andere mensen, meerdere mensen en de verandering in zijn ogen en lijf was direct zichtbaar. Hij stond op en wilde knuffelen en aandacht. Hij kwispelde zijn staart er bijna af. Ik stond helemaal versteld en zei dat tegen de andere twee dames van het bestuur. We waren alle drie blij, want Joey’s intens trieste blik die hij had toen hij binnenkwam was op dit moment niet meer zichtbaar. Het leek of hij toen ineens begreep dat zijn leven nu echt anders zou worden. Dat er andere mensen binnenkomen die ook echt aandacht geven. Vanaf dat moment veranderde Joey. Het knopje was om. Geweldig om te zien en te ervaren.

Morgen ga ik weer met Joey naar de dierenarts. We zijn dan ongeveer drie weken verder. Ik ben benieuwd of hij is afgevallen. Ik wil met de dierenarts overleggen wat te doen met de enorme bult die hij voor bij zijn borst heeft hangen. Het lijkt een vetbult, maar ik voel ook een andere bult zitten die harder is. Hij loopt -ondanks de pijnmedicatie- rechts voor nog steeds mank. Daar zit iets echt niet goed. Ook heeft hij op andere plekken bulten en wratten zitten. Of die ook weg moeten weet ik nog niet. De bult voor bij zijn borst is net zo groot als een tennisbal. Heel flink dus. Hoe het Joey in de toekomst zal vergaan is nog onzeker. Hij zal bij mij blijven zo lang als dat nodig is en als blijkt dat hij niet meer helemaal kan herstellen, dan blijft hij voor vast bij mij wonen. Joey is een lieverd. Hij is helemaal wezenloos van zwemmen. Als hij water ziet en hij kan erin, dan gaat hij erin. Tijdens het wandelen en het zwemmen, houdt hij mij steeds in de gaten. Het is zo aandoenlijk om dat te zien. Joey heeft nu weer een gewoon leven. Hoe lang dat nog duurt kan niemand zeggen, maar ik zal er voor zorgen dat het hij niets tekort komt. Stichting Sterk voor Dieren betaalt alle kosten voor Joey. De stichting heeft dringend financiële steun nodig, want we worden overstelpt met hulpverzoeken. Wil je meehelpen om dieren als Joey te ondersteunen, dan kan dat via deze link:

https://betaalverzoek.rabobank.nl/betaalverzoek/?id=8t0j5oc2TLKzO-feV5Z58Q&qsl_reqcnt=2

Nadere informatie over onze stichting vindt u hier;

https://sterkvoordieren.nl/

Wilma de Joode