Toen ik Aldo zag was ik verliefd. Hij was prachtig met zijn halflange haar. Zijn mooie lichaam, lieve blik en niet te vergeten zijn geweldige karakter.  Aldo was één van de 11 honden die ik eind 2008 uit Sarajevo naar Nederland heb gehaald. Er was toentertijd een hulpvraag bij mij binnengekomen van een mevrouw die de groep van 11 honden verzorgde. Ze had me gevraagd of ik de honden wilde helpen en naar Nederland wilde halen. Ik vond een asiel bereid om de groep honden op te nemen. Op 30 december 2008 werden ze na een autorit van 24 uur door mij en een groepje vrijwilligers afgeleverd bij het asiel.

Aldo en zijn hondenmaatjes leerde ik pas echt goed kennen, toen hij en 7 van zijn maatjes in het asiel terecht kwam, waar ik toen beheerder was. Het was namelijk zo, dat het asiel, waar ze in december waren gebracht mij benaderd had. De mail die ze gestuurd hadden was schokkend. Ze kregen de honden niet geplaatst en ze moesten weg. Één hadden ze er in laten slapen, want die zou ziek zijn geweest. Een andere hond was geadopteerd door een vrijwilliger maar de overige 8 waren volgens het asiel niet te plaatsen. Als ze niet voor een bepaalde datum weg waren, zouden ze alle 8 ingeslapen worden. God zei dank werkte ik toen als beheerder in een ander asiel en alle 8 honden kwamen naar ons asiel. Het asiel waar ze zaten, had de groep uit elkaar gehaald. Toen de groep bij ons aankwam, was het eerste wat we deden ze bij elkaar zetten op het grote speelveld. Wat een geweldig moment was dat. Ze hadden zoveel plezier samen. Binnen een maand werden 7 van de 8 honden herplaatst. Één van de honden was erg bang en ging naar een gastgezin. Het heeft wel een jaar geduurd voor hij geplaatst werd.

Toen er mensen kwamen voor Aldo -mijn favoriet- had ik buikpijn, want ik wilde hem eigenlijk zelf houden. Maar mijn roedel was al groot en ik kon er geen hond bij hebben. De mensen waren heel lief en alles wat ze mij vertelden klonk super goed. Een vrijstaand huis, dichte tuin, ervaring met honden. Voor ze met mijn lieve Aldo vertrokken, gaf ik ze mijn privé telefoon nummer mee. Dat deed ik nooit maar deze keer wel. Ze vertrokken eind van de middag. Ik was nog niet thuis of mijn mobiel ging. Aldo was uit de tuin ontsnapt, wat die bleek toch niet helemaal dicht te zijn. Wat een drama. Aldo was weg en in geen velden of wegen meer te bekennen. Ik ben direct naar de omgeving van Valkenswaard gereden waar Aldo verdwenen was. Hij liet zich niet vaak zien en 5 dagen lang heeft hij door de bossen gezworven en daarbij vele tientallen kilometers afgelegd. In die 5 dagen ben ik bijna dagelijks die kant op gereden om te zoeken. Maar als er geen zichtmeldingen zijn, weet je niet waar je moet zoeken.

Op dag 5 belde het “baasje” mij en zei dat Aldo op een terrein zat waar hij niet af kon. Het was helemaal omheind en er was maar één uitgang en daar stond ze voor, zodat Aldo er niet uit kon. Ik sprong in de auto en vertrok. Ik nam één van de honden mee uit zijn groep, in de hoop dat dit zou helpen hem gerust te stellen. Toen ik aankwam, liep ik het terrein op. Aldo zag ik nergens. Ik riep zijn naam en toen zag ik ineens zijn kop achter een stapel stenen vandaan komen. Hij keek naar mij en de hond die ik bij me had. Aldo twijfelde en trok zijn kop terug. Ik begon te praten tegen hem en noemde zijn naam verschillende malen. Daar kwam zijn kop weer achter de stapel stenen vandaan en hij zetten een stap vooruit zodat ik meer van zijn lijf zag. Ik maakte me klein en sprak tegen hem. Ineens herkende hij mij en kwam voorzichtig aangelopen. Nog een klein beetje twijfelend stopte hij halverwege weer. Ik wilde naar hem toe rennen. Ik wilde hem vasthouden, knuffelen en vertellen dat het goed kwam  maar ik moest mijn rust bewaren en bleef tegen hem praten. Het knopje ging om bij hem en hij kwam vrolijk en blij naar me toe gelopen. Hij liep zo mijn armen in en ik kon hem eindelijk knuffelen. Wat was hij blij. Ik deed Aldo aan de lijn en hij liep zo met mij mee naar de auto. Één ding wist ik zeker, hij ging met mij mee naar het asiel en niet terug naar de mensen die hem geadopteerd hadden. De mensen waren zo geschrokken van het hele gebeuren, dat ze het ook niet meer aandurfden met Aldo.

Aldo werd weer ter adoptie gezet en er kwam een reactie op hem van mensen uit Winterswijk. Een gezin met een andere hond. Toen ik ze sprak, klonk het allemaal top. Maar ik was op mijn hoede. Ik was zo bang dat het weer niet goed zou gaan, dat ik besloot met Aldo naar Winterswijk te gaan. Het was 2 uur rijden, maar dat had ik er voor over. Aldo had genoeg meegemaakt en het moest nu goed zijn. De tuin was helemaal dicht, de andere hond was super tof en ook het gezin was erg lief. Ik besloot dat Aldo bij ze mocht blijven wonen. Ik heb zelden zo gehuild toen ik wegreed nadat een hond geadopteerd werd. Mijn Aldo die ik zo geweldig vond, moest ik voor een tweede keer loslaten.

Gelukkig ging het deze keer goed. Ik kreeg regelmatig geweldige updates. Jaren gingen voorbij en ik vertrok bij het asiel. Daardoor kon ik geen mensen meer benaderen die een hond geadopteerd hadden, want ik had niet meer de beschikking over hun contactgegevens. Afgelopen weekend kreeg ik op de mobiel die ik gebruik voor herplaatsingen en voor de Stichting Sterk voor Dieren een appje. Het appje was van één van de baasjes van Aldo. Hij wilde mij laten weten, dat Aldo die dag was ingeslapen. Hij had een tia gekregen en ze hadden deze keus moeten maken. Er zat een foto bij. Een lieve oude Aldo. Mijn lieve Aldo waar ik zo verliefd op was. Ik was zo blij met het appje. Niet blij dat Aldo overleden was, maar omdat ze de moeite hadden genomen om mij te zoeken en te berichten. Ik begon hard te huilen want mijn Aldo leefde niet meer. Nu ik dit opschrijf, komen de tranen weer. Ik vroeg om meer foto’s van mijn lieve Aldo en ik kreeg er velen. Dankbaar dat hij een goed leven bij ze heeft gehad. Dat ik toen de juiste keus heb gemaakt hem daar te laten wonen. Sommige honden vergeet ik nooit meer. Aldo is er één van. Rust zacht grote vriend. Dank je wel voor je vertrouwen in mij.