OP DIERENMISHANDELING WORDT IN NEDERLAND NIET ADEQUAAAT GEREAGEERD.

Toen ik op een terrein rondliep -samen met een agente van de dierenpolitie- vielen we van de ene in de andere verbazing. Steeds vonden we weer ergens een andere hond die er slecht aan toe was. Een paar dagen ervoor had ik op een bepaald adres drie honden opgehaald. Ze stonden ter adoptie op internet. De eigenaar zou niet meer voor ze kunnen zorgen, want hij ging verhuizen. Het waren twee Dobermann teefjes en één Weimeraner reu. Ik kreeg contact met de eigenaar en mocht de honden op komen halen. Toen ik de honden in het echt zag, schrok ik me kapot. Ik wilde de man verrot schelden, schoppen en slaan als reactie op wat hij de honden aan had gedaan, maar ik moest opletten wat ik deed, want ik wilde die honden hier absoluut weg hebben. Ik kon niet riskeren dat de man zou zeggen: je krijgt ze toch niet mee. De honden zagen er zo afschuwelijk slecht uit, dat ik linea recta naar de dierenarts reed toen ik ze ingeladen had. De dierenarts had niet eerder honden gezien die er zo slecht aan toe waren. Een van de twee teefjes woog amper twaalf kilo. Het was vreselijk. Ze hadden geen haren meer op hun lijf staan. Je kon niet eens meer zien wat voor ras de twee teefjes waren, zo vreselijk zagen ze er uit. Alle drie de honden zaten onder de wonden en de plekken. De stank die er af kwam was niet te harden Ze hadden overal jeuk en en de pus stond in hun ogen. Wat waren deze schatten er slecht aan toe.

Ik heb die dag meteen de dierenpolitie gebeld, omdat de dieren er zo vreselijk slecht aan toe waren. Ik had gezien dat er nog een paar honden rondliepen. Die zagen er wel goed uit, maar ik vond toch dat ik er iets mee moest doen. Het duurde een paar dagen voor ik werkelijk iemand van de dierenpolitie aan de telefoon kreeg. Toen ik de agente eenmaal aan de telefoon had, werd al snel duidelijk dat er iets vreselijk mis was op het adres waar ik de drie honden had opgehaald. De agente was er een dag voor ik er kwam al geweest en had andere honden gezien dan die ik gezien had. Ze was niet op het terrein geweest, want dat was afgesloten. De agente had vooral over het hek rondgekeken. We wisten dat er stront gaande was. De agente zei: ik kom je nu halen en we gaan er gelijk heen. Toen we bij het grote huis aankwamen, waren er mensen aan het werk. De man waar ik de honden bij had opgehaald was vertrokken. Het huis was een puinhoop. De mensen die aan het schoonmaken waren, bleken de verhuurders van het huis te zijn. We vroegen of we rond mochten kijken en dat mocht. Ze wisten ons te vertellen, dat er achter ook nog wat honden zouden zitten. Aan het begin van het pad zagen we de eerste twee honden ergens in een klein hok zitten. Er stond geen water en geen voer bij. De honden zagen er slecht uit en ze waren wat angstig. Het terrein was redelijk groot en we wisten niet goed waar we moesten beginnen. Er stonden overal schuurtjes en schuren. Iedere deur trokken we met angst en beven open. In verschillende schuren zaten honden. De meesten hadden geen water en voer en de stront lag overal. Op een bepaald moment vond ik een ren met een Rottweiler teef die drie pups had. In datzelfde hok zat ook een Weimeraner reu die helemaal compleet onder de bijtwonden zat en in een hoekje ineen gedoken lag. Waarschijnlijk had mama Rottweiler hem verschillende malen te pakken gehad. De pups en de reu waren meer dood dan levend. Mamateef was mager en had bijna geen melk te geven. Ook hier was geen voer en de bak water die erin stond, was vies en groen en al weken niet schoongemaakt. Toen we alle schuren en het hele terrein hadden bekeken, bleken er nog dertien honden te zitten. Er was niemand die voor ze zorgde en het grootse deel was er slecht aan toe.

Nu komt het meest frustrerende van dit verhaal; De agente van de dierenpolitie mocht helemaal niets doen. Ze moest bellen naar de Landelijke Inspectie Dienst dat ze misstanden had ontdekt en of er een inspecteur kon komen. Twee uur later kwamen er twee LID inspecteurs. Die moesten weer alles gaan bekijken. Voor de twee LID inspecteurs met ons rond gingen lopen, moesten ze eerst nog even een grappige foto bij het zwembad maken dat ook op het terrein lag. Lachen joh! Net doen alsof je in een zwembad duikt. Leuk voor thuis en de collega’s. Dat er honden dood lagen te gaan, dat was even niet zo belangrijk. Ik was woest en dat is nog zacht uitgedrukt. Zeker de pups en reu waren er zo slecht aan toe, dat iedere minuut telde. Dus met de LID inspecteurs langs alle honden die we gevonden hadden. De LID mag dan helemaal niets en moet een dierenarts laten komen. Die dierenarts moet alle dieren weer zien en bekijken en zeggen; deze honden zijn er niet goed aan toe en moeten nu weggehaald worden. Dus er kwam een dierenarts, die bekeek alle honden en schreef op; Dit kan niet, de honden moeten hier per direct weg. Dan kunnen de LID inspecteurs naar de NVWA bellen en vragen of de honden in beslag genomen mogen worden. Als daar de juiste persoon aan de telefoon zegt: “ja dat is goed”, dan wordt er uiteindelijk een opslaghouder gebeld en die komt dan om de dieren op te halen. Daar gaat ook weer veel tijd overheen. Ik was op een bepaald moment zo boos om het hele bureaucratische gekloot, dat de agente besloot om mij terug te brengen naar het asiel waar ik toen werkte, omdat ik in alle staten was. Ongelooflijk hoeveel tijd dit allemaal kostte, wat zwaar ten koste van de dieren ging, die in die hokken lagen. Ik kon het niet langer aanzien hoe laconiek de inspecteurs met het hele gebeuren om gingen. De opslaghouder is gekomen en heeft negen honden meegenomen. Vier van de honden, twee herders en twee rottweilers, waren er namelijk niet slecht genoeg aan toe om ze mee te nemen. Wie er dan voor die honden ging zorgen wist niemand, want de eigenaar van de honden was met de noorderzon vertrokken. Toch werden de honden niet meegenomen!!

Een paar maanden na dit hele drama kreeg ik een telefoontje van een collega asielbeheerder die vertelde, dat er twee herders en twee rottweilers binnen waren gekomen. Broodmagere honden. Ze waren binnengebracht door een oude dame die een klein pension had. De eigenaar van de vier honden had ze daar een aantal weken daarvoor gebracht en hij zou ze na een paar dagen weer komen halen. Dat is nooit gebeurd en hij heeft nooit meer iets van zich laten horen. Een van de herders lag op een ochtend dood in zijn kennel in het asiel. Dit waren de laatste vier honden van het vreselijke terrein. Deze honden hebben nog maanden lang ellende gehad, omdat ze toen die dag niet mee zijn genomen door de opslaghouder. Als ik het verhaal schrijf, voel ik nog steeds zoveel woede en frustratie. Hoe het met alle honden die mee zijn genomen door de opslaghouder is afgelopen weet ik niet, want daar hoorde ik niets meer over. De drie honden die ik had opgehaald, zijn alle drie heel goed terechtgekomen en hebben God zei dank nog liefde in hun leven gekend. De aangifte die ik had gedaan tegen de eigenaar van de honden werd teniet gedaan, want de man had de drie honden tenslotte vrijwillig aan mij afgestaan. Dan kan men wettelijk gezien niets. Voor de inbeslagname van de negen honden moest hij wel voor de rechter verschijnen. Meneer was al heel vaak in aanraking geweest met de politie. Wapens, gestolen auto’s, geweld en dan nu verwaarlozing van honden erbij. Weet je wat hij voor straf kreeg? Hij moest €750,00 euro boete betalen. Het wordt tijd dat de wetten in Nederland aangepast worden. Wat mij betreft mogen rechters de hoogste straffen uitdelen aan ‘mensen’ als deze dierenbeul.

Wilma de Joode